Pasywne budownictwo charakteryzuje się niskim zapotrzebowaniem na energię. Idea budownictwa pasywnego powstała w latach 80-tych XX wieku i założeniem jej była oszczędność energii poprzez minimalizację strat tej energii na takim poziomie, że niezależny system ogrzewania staje się zbędny. Straty ciepła są tak ograniczone, że do ich wyrównania wystarczają tzw. pasywne źródła energii: energia słoneczna przenikająca przez okna, ciepło wytwarzane przez mieszkańców czy będące ubocznym skutkiem działania urządzeń gospodarstwa domowego. Tylko w okresie mrozów stosuje się dodatkowe ogrzewanie uzupełniające. Reasumując, budownictwo pasywne oznacza powstanie budynku, który jest rodzajem termosu utrzymującego ciepło.

Aby uzyskać maksymalną oszczędności ciepła wykorzystuje się takie systemy jak:

  • wydajny system wentylacji z odzyskiem ciepła oraz
  • rekuperatory służące do zapewnienia i wymiany na świeże, powietrza w każdym pomieszczeniu
  • doskonała szczelność budynku
  • izolacja termiczna
  • brak mostków termicznych powstających na styku np. ściany i okna
  • okna trzyszybowe z ciepłym montażem
  • minimalne straty ciepła przy przygotowaniu i dystrybucji wody do celów gospodarczych
  • wydajne użytkowanie prądu elektrycznego
  • rekuperatory służące do zapewnienia i wymiany na świeże, powietrza w każdym pomieszczeniu

Maksymalna oszczędność energii przekłada się bezpośrednio na koszty ogrzewania w domu czy mieszkaniu, gdyż uzyskujemy co najmniej 8-krotne obniżenie kosztów ogrzewania. Zmniejszenie kosztów eksploatacji nie stanowi tu jedynej korzyści płynącej z zastosowania budownictwa energooszczędnego.

Budownictwo pasywne ma podstawowy wpływ na zdrowie i komfort mieszkańców, którzy będą czuli się w takim standardzie – przyjemnie, ciepło, świeżo i wygodnie. Bezdyskusyjnie budownictwo pasywne ma również pozytywny i bezpośredni wpływ na środowisko naturalne, gdyż nie przyczynia się do produkcji smogu oraz wprowadza w życie przesłania ekologiczne.

Idea i histora powstania domu pasywnego

Pierwszy standard budownictwa pasywnego w Europie zrealizował pod koniec lat 80. dr Wolfgang Feist wraz z zespołem specjalistów z niemieckiego Instytutu Mieszkalnictwa i Środowiska. Pierwszy dom pasywny powstał w Niemczech w 1986 roku w Darmstadt. Podstawowym założeniem tej idei jest maksymalizacja oszczędności energii poprzez minimalizację strat tej energii na takim poziomie, że niezależny system ogrzewania staje się zbędny. Aby to uzyskać, należy ograniczyć zapotrzebowanie na energię cieplną do 15 kWh/m2 (w przeciągu całego sezonu grzewczego do ogrzania jednego metra kwadratowego mieszkania potrzeba 15 kWh, co odpowiada spaleniu 1,5 l oleju opałowego, bądź 1,7 m3 gazu, czy też 2,3 kg węgla). Straty ciepła są tak ograniczone, że do ich wyrównania wystarczają tzw. pasywne źródła energii: energia słoneczna przenikająca przez okna, ciepło wytwarzane przez mieszkańców czy będące ubocznym skutkiem działania urządzeń gospodarstwa domowego. Tylko w okresie mrozów stosuje się dodatkowe ogrzewanie uzupełniające. Według norm niemieckich sprecyzowanych w renomowanym europejskim Instytucie Domów Pasywnych (Passivhaus Institut) w Darmstadt dom uznaje się za pasywny, gdy spełnione są jednocześnie wszystkie poniższe standardy:

  • wydajny system wentylacji z odzyskiem ciepła (ηWRG ≥ 75%, zgodnie z certy fikatem Instytutu Budownictwa Pasywnego lub wartościami pomiarowymi DIBT pomniejszonymi o 12%), przy niższym zużyciu prądu – poniżej 0,45 Wh/m3 dostarczonej objętości powietrza)
  • potwierdzona testem ciśnieniowym doskonała szczelność budynku, wymiana powierza 50 Pa, różnica ciśnień mniejsza niż 0,6 h-1, zgodnie z normą DIN EN 13829
  • izolacja cieplna: współczynnik przenikania ciepła U poniżej 0,15 W/(m2K), w przypadku wolnostojących domów jednorodzinnych poniżej 0,10W/(m2K)
  • brak mostków termicznych w odniesieniu do wymiaru zewnętrznego
  • współczynnik Ug szyb poniżej 0,8 W/(m2K) zgodnie z normą DIN EN 673 przy wysokim stopniu przenikalności energii słonecznej (g ≥ 50%, zgodnie z EN 410) tak, aby również w zimie możliwy był uzysk ciepła netto. Ramy okienne o współczynniku Uf poniżej 0,8 W/(m2K) zgodnie z normą DIN EN 10007-2
  • minimalne straty ciepła przy przygotowaniu i dystrybucji wody do celów gospodarczych
  • wydajne użytkowanie prądu elektrycznego

Charakterystyka budynku pasywnego

  1. Kształt budynku – jedną z ważniejszych zasad projektowania budownictwa energooszczędnego i pasywnego to właściwie uproszczenie bryły.
  2. Orientacja budynku względem stron świata – budynek powinien być tak zaprojektowany, aby maksymalnie dużo przeszkleń znajdowało się od południowej strony.
  3. Okna – najlepiej trzyszybowe o U całego okna 0,8 W/m2K. Powinno się projektować jak najwięcej przeszkleń o maksymalnej wielkości szyb – bez zbędnych podziałów.
  4. Izolacyjność przegród zewnętrznych – zgodnie z polskimi przepisami, współczynnik U przegród zewnętrznych nowobudowanych domów powinien być poniżej 0,25 W/m2K, w budynku nisko-energetycznym lub pasywnym współczynnik U przegród zewnętrznych powinien być poniżej 0,15 W/m2K, optymalnie poniżej 0,1 W/m2K
  5. Wentylacja mechaniczna – dom energooszczędny powinien być zaopatrzony w wentylację mechaniczną z odzyskiem ciepła z powietrza wywiewanego.
  6. Szczelność budynku – dom pasywny musi być bardzo szczelny, co zostaje potwierdzone „testem szczelności”.
Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu oraz prowadzenia danych statystycznych. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Polityka Prywatności
Jak wyłączyć cookies?
AKCEPTUJĘ